Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΡΩΣΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΡΩΣΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 16 Απριλίου 2012

Анны Ахматовой : Муза

Муза

Забудут? — вот чем удивили!
Меня забывали сто раз,
Сто раз я лежала в могиле,
Где, может быть, я и сейчас.
А Муза и глохла и слепла,
В земле истлевала зерном,
Чтоб после, как Феникс из пепла,
В эфире восстать голубом.



Η Μούσα
Θα με ξεχάσουν; Καθόλου δεν εκπλήσσομαι γι’ αυτό!
Τόσες φορές με ξέχασαν, πληθώρα…
Χίλιες φορές βρισκόμουνα σε τάφο ανοιχτό
Που ίσως βρίσκομαι και τώρα.
Η μούσα έχει κουφαθεί και τυφλωθεί,
Σα σπόρος έλιωσε μέσα στη γη
Να ξαναζωντανέψει στον αιθέρα το γαλάζιο
Σαν Φοίνιξ, απ’ την τέφρα, να υψωθεί.

Borovosk

Spring cleaning in Borovsk

Photo by Russian photographer Victoria Zaykina of a small town near Moscow named Borovsk.

Πέμπτη 12 Απριλίου 2012

Ο κινηματογράφος του Ταρκόφσκι: οπτικοποίηση της ψυχής

«Για μένα ο κινηματογράφος είναι ενασχόληση ηθική, όχι επαγγελματική», έλεγε ο κορυφαίος Ρώσος σκηνοθέτης κι ένας από τους λαμπρότερους εκπροσώπους του διεθνούς κινηματογράφου των αυθεντικών δημιουργών Αντρέι Ταρκόφσκι.
Ο κινηματογράφος του Ταρκόφσκι: οπτικοποίηση της ψυχής

Στις 4 Απριλίου συμπληρώνονται 80 χρόνια από τη γέννηση του σκηνοθέτη.
Η αναγνώριση ήρθε για τον Ταρκόφσκι, πρώτα απ’ όλα εκτός Ρωσίας, όπως έχει συμβεί πολλές φορές στην ιστορία του ρωσικού πολιτισμού. Κάθε μία από τις ταινίες του, ξεκινώντας από το ντεμπούτο του «Τα παιδικά χρόνια του Ιβάν», για την τύχη ενός παιδιού στον πόλεμο, και τελειώνοντας με την κινηματογραφική παραβολή «Θυσία», έλαβε από ένα ως δέκα βραβεία σε διεθνή φεστιβάλ κινηματογράφου. Τιμήθηκε τόσο με το «Χρυσό Λιοντάρι» στη Βενετία, όσο και με το «Ασημένιο Φοίνικα» στις Κάννες.
Μόνο επτά μεγάλου μήκους ταινίες, μεταξύ των οποίων τέτοια αριστουργήματα όπως το ιστορικό-θρησκευτικό δράμα «Αντρέι Ρουμπλιόφ», η φιλοσοφική φανταστική ταινία «Σολάρις», η αυτοβιογραφική φαντασία «Ο καθρέφτης», αυτή είναι η βασική κληρονομιά του Αντρέι Ταρκόφσκι. Ίσως θα μπορούσε να είναι μεγαλύτερη, εάν δεν είχε δοθεί στο σκηνοθέτη τόσο μικρή διάρκεια ζωής, μόλις 54 χρόνια.
Όμως το κύριο ήταν – και ο Ταρκόφσκι μιλούσε γι’ αυτό με πίκρα – ότι τη στιγμή της δημιουργικής άνθησής του δεν εισέπραττε υποστήριξη, αλλά αντιπαράθεση και ανοιχτή συκοφαντία, στην οποία τον είχαν υποβάλει οι σοβιετικοί αξιωματούχοι του κινηματογράφου. Θυμάται η αδελφή του σκηνοθέτη φιλόλογος και συγγραφέας απομνημονευμάτων Μαρίνα Tαρκόφσκαγια:
Έμενε σε κάθε ταινία ο εαυτός του, παρά τις απίστευτες δυσκολίες, που έπρεπε να υπομείνει κι εκείνη την ιδεολογική πίεση, την οποία δεχόταν σχεδόν σε κάθε ταινία, που έκανε στη Σοβιετική Ένωση. Ήταν ένας καλλιτέχνης-μαχητής, ο οποίος υπερασπιζόταν το έργο του. Και αυτό που είναι εκπληκτικό είναι ότι κατάφερνε να κάνει ακριβώς αυτές τις ταινίες, που είχε αρχικώς φανταστεί!
Να τί είπε σε συνέντευξή του στη «Φωνή της Ρωσίας» ο διάσημος σκηνοθέτης Πάβελ Λουνγκίν:
Ο Ταρκόφσκι ήταν ο εφευρέτης μιας νέας κινηματογραφικής γλώσσας, αλλά όχι μόνο. Έψαχνε μια οπτική ενσάρκωση αυτού, που ονομάζεται «η ψυχή του ανθρώπου». Όσοι απασχολούσαν τη ρωσική κλασική λογοτεχνία του 19ου αιώνα, τα επεξεργάστηκε στον κινηματογράφο του 20ου αιώνα. Ήταν επίσης ένα σύμβολο της καλλιτεχνικής ελευθερίας. Ήταν ο πρώτος σοβιετικός σκηνοθέτης, ο οποίος έβαλε την ελευθερία του καλλιτέχνη στην πρώτη γραμμή. Αναζητώντας τη δημιουργική ελευθερία πήγε στο εξωτερικό, έφυγε με βαριά καρδιά και πέθανε εκεί, αφού έκανε δύο εξαιρετικές ταινίες. Πρόκειται για μια τραγική φιγούρα και είναι ίσως ο πιο σημαντικός Ρώσος σκηνοθέτης του 20ου αιώνα.
«Κάθε καλλιτέχνης», είπε ο Αντρέι Ταρκόφσκι στην τελευταία συνέντευξή του, «κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη γη βρίσκει και αφήνει πίσω του κάποιο σωματίδιο αλήθειας για τον πολιτισμό και για την ανθρωπότητα».

Τετάρτη 11 Απριλίου 2012

Tαξιδεύοντας στη Ρωσία : Περεσλάβλ Ζαλέσκι

Μιά από τις ωραιότερες και πολύ αρχαίες πόλεις της Ρωσίας είναι το Περεσλάβλ Ζαλέσκι. Η πόλη βρίσκεται σε απόσταση 130 χλμ. από τη Μόσχα, στις ακτές της λίμνης Πλεσέεβο στην περιοχή Γιαροσλάβλ


Η πόλη είχε ιδρυθεί στα μέσα του 12ου αιώνα από τον πρίγκιπα Γιούρι Ντολγκορκούκι. Εκεί γεννήθηκε ο ξακουστός στρατηλάτης Αλέξανδρος Νιέφσκι. Το 13ο αιώνα το Περεσλάβλ Ζαλέσκι ήταν ουσιαστικά η πρωτεύουσα της Ρωσίας. Και στις αρχές του 14ου αιώνα η πόλη, βάσει διαθήκης του εγγονού του Αλεξάνδρου Νιέφσκι, δωρίστηκε στο πριγκιπάτο της Μόσχας.
Σαν στρατηλάτης ο Αλέξανδρος Νιέφσκι δικαιολογημένα θεωρείται μεγάλος, γιατί σε όλη τη ζωή του δεν ηττήθηκε σε καμιά μάχη. Κατά τη διάρκεια των μαχών ο Νιέφσκι, όπως και ο Ναπολέων, ήταν πάντα μαζί με το στράτευμά του και μπροστά από αυτό. Ο μικρός Αλεξάντρ, όπως και πολλοί άλλοι πρίγκιπες στη Ρωσία, σύμφωνα με την εθιμοτυπία, τον μύησαν πολεμιστή σε ηλικία τεσσάρων χρονών. Τα πολεμικά κατορθώματα του νεαρού πρίγκιπα άρχισαν αργότερα. Σε ηλικία 20 χρονών δεν επέτρεψε στον Σουηδό βασιλιά να κατακτήσει μιά από τις πλουσιότερες και μεγαλύτερες τότε πόλεις της Ευρώπης – το Νόβγκοροντ. Η ναυμαχία διεξάχθηκε στον ποταμό Νέβα, οι Σουηδοί αναγκάστηκαν να τραπούν σε φυγή και ακριβώς μετά τη νίκη αυτή ο πρίγκιπας του Περεσλάβλ Αλεξάντρ, ο οποίος ηγήθηκε των ρωσικών στρατευμάτων, πήρε το παρώνυμο «Νιέφσκι». Μετά ακολούθησαν άλλες πολλές ένδοξες νίκες. Η γνωστότερη από αυτές είναι η νίκη επί των Γερμανών σταυροφόρων ιπποτών πάνω στην παγωμένη λίμνη Τσουντ. (αυτή η μάχη είναι γνωστή στη ρωσική ιστορία ως Μάχη των Πάγων). Η φύση του Περεσλάβλ Ζαλέσκι είναι εξαίσια. Πριν πολλές χιλιετίες οι γιγαντιαίοι ογκόπαγοι διαμόρφωσαν εκεί, μέσα στον κλοιό πυκνών δασών, τη λίμνη Πλεσέεβο. Αυτή η λίμνη έχει εμβαδό σχεδόν 50 τετραγωνικά χλμ. και βάθος 25 μέτρηση. Το νερό της είναι καθαρότατο και σε συνθήκες καλού, θερμού καιρού, μπορεί κανείς να κολυμπήσει. Στη λίμνη ζουν σπάνια είδη ψαριών, συμπεριλαμβανομένου και της ξακουστής ριάπουσκα, ρέγγας του Περεσλάβλ, την οποία οι επισκέπτες μπορούν να δοκιμάσουν σε ένα από τα τοπικά εστιατόρια.
Το κύριο αξιοθέατο της λίμνης είναι ο λεγόμενος Κυανούς λίθος. Σε βροχερό καιρό αποκτά πραγματικά σκοτεινό κυανό χρώμα. Στην αρχαιότητα οι Σλάβοι λάτρευαν αυτή την πέτρα, θεωρώντας ότι θεραπεύει όλες τις αρρώστιες και εκτελεί της επιθυμίες.
Άλλο ένα αξιοθέατο της πόλης είναι το Πλοιαράκι του Πέτρου (Μπότικ του Πέτρου). Πρόκειται για τον τόπο, όπου ο 16-χρονος Πέτρος Α΄ άρχισε να κατασκευάζει τον στολίσκο του για τις στρατιωτικές αθλοπαιδιές. Σήμερα είναι Μουσείο, στο οποίο διαφυλάχτηκε το μοναδικό πλοιάριο με την ονομασία Φορτούνα. Συνολικά στη λίμνη Πλεσέεβο τότε ο Πέτρος ο Πρώτος είχε καθελκύσει πάνω από εκατόν πλοιάρια.
Στα μέσα του αιώνα γύρω από τη λίμνη ανεγέρθηκαν πολλά χριστιανικά μοναστήρια. Το σπουδαιότερο από αυτά είναι η Ανδρική Μονή Γκορίτσκαγια του 14ου αιώνα, η οποία σήμερα είναι Μουσείο.
Στην άλλη μεριά της λίμνης βρίσκεται το παλαιό ανδρικό μοναστήρι Νικίτσκι, το οποίο αγαπούσε ιδιαίτερα ο Ιβάν ο Τρομερός, η γυναίκα του οποίου δώρισε στη μονή την εικόνα ενός αγίου, την οποία είχε κεντήσει η ίδια με τα χέρια της. Εκεί πήγαινε επανειλημμένα ο Ιβάν ο Τρομερός με όλη την οικογένειά του και εισέφερε στο μοναστήρι μεγάλα χρηματικά ποσά. Τη μονή αγαπούσε και η δυναστεία των Ρομάνοφ, η οποία της έκανε σημαντικά δώρα. Στη μονή ως σήμερα ζουν μοναχοί.
Ένα από τα αξιοθέατα του Περεσλάβλ Ζαλέσκι είναι η Κόκκινη πλατεία. Η ονομασία της συμπίπτει με την ονομασία της Κόκκινης πλατείας (Κράσναγια πλόσαντ) της Μόσχας. Η λέξη «κράσναγια» στην αρχαία Ρωσία σήμαινε «ωραία». Ακριβώς εκεί ο Γιούρι Ντολγκορκούκι τον 12ο αιώνα έθεσε τα θεμέλια του καθεδρικού ναού της Μεταμόρφωσης του Σωτήρα, που προοριζόταν για τις ανάγκες της πριγκιπικής αυλής και της φρουράς της πόλης-φρουρίου. Σύμφωνα με την παράδοση, στην Κόκκινη πλατεία του Περεσλάβλ βρισκόταν το πριγκιπικό αρχοντόσπιτο, όπου γεννήθηκε ο Αλέξανδρος Νιέφσκι.
πηγή

Τετάρτη 21 Δεκεμβρίου 2011

Ταξιδεύοντας στη Ρωσία


O ζωϊκός κόσμος του νησιού Βράγκελ





Τέτοιον πλούτο ειδών ζώων, όπως στο νησί Βράγκελ, δεν θα συναντήσεις πουθενά στην Αρκτική. Λες και προτού καλύψει όλα τα ζωντανά εδώ με τους αιώνιους πάγους, η φύση αποφάσισε να ξεκουραστεί. Το νησί βρίσκεται στο Βόρειο Παγωμένο ωκεανό σε απόσταση 140 χλμ. δυτικά της Τσουκότκας και αποτελεί αντικείμενο της Παγκόσμιας κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ.
Στα τέλη Φεβρουαρίου στη Ρωσική κρατική φυσική προστατευόμενη ζώνη του Νησιού Βράγκελ ακόμα είναι βαθύς χειμώνας. Η χιονοθύελλα σχημάτισε σωρούς χιονιού πάχους πολλών μέτρων, στους οποίους χτίζουν τις φωλιές τους για να γεννήσουν οι λευκές αρκούδες. Σ΄αυτή την περιοχή η πυκνότητα τέτοιων φωλιών είναι η μεγαλύτερη στον κόσμο. Σε κάθε φωλιά βρίσκεται η μάνα με δυο αρκουδάκια. Το νησί ακόμα το ονομάζουν μαιευτήριο λευκών αρκούδων.




Στην περίοδο Μαρτίου-Απριλίου οι φωλιές ανοίγουν. Και σε μερικές βδομάδες οι αρκούδες αρχίζουν τις περιπλανήσεις τους στην Αρκτική. Και επιστρέφουν το φθινόπωρο με τους κινούμενους ογκόπαγους, για να κυνηγήσουν οδόβαινους (θαλάσσιους ελέφαντες).
Τον Απρίλιο συμβαίνει άλλη μιά έξαρση της ζωής στην προστατευόμενη ζώνη - το γέννημα των βόρειων ελαφιών και αγελαδοπροβάτων. Μετά την εμφάνιση των μοσχαριών η συμπεριφορά αυτών των ειρηνικών ζώων αλλάζει απότομα και καθίσταται επικίνδυνο να τα πλησιάζει ο άνθρωπος. Τα αγελαδοπρόβατα δεν είναι ιθαγενείς κάτοικοι του νησιού Βράγκελ - το 1975 είχαν μεταφερθεί εκεί 20 τέτοια ζώα από την Αλάσκα. Σήμερα ανέρχονται σε μερικές εκατοντάδες.

Από τα πουλιά στο νησί διαχειμάζουν μόνο κουρούνες, ενώ την άνοιξη τα πουλιά είναι αμέτρητα. Το νησί αυτό αποτελεί τόπο χτισίματος φωλιών για πάνω από 50 είδη πουλιών. Πολλά από αυτά είναι σπάνια ή εξαφανιζόμενα. Αρχίζουν να σφύζουν από ζωή τα κοπάδια των πουλιών.


Πιό αισθητές απ΄όλα είναι οι άσπρες χήνες - στο νησί Βράγκελ υπάρχει η μεγαλύτερη αποικία τους στην Ευρασία, μερικές δεκάδες χιλιάδες πουλιά. Στα τέλη Μαϊου οι άσπρες κουκουβάγιες αρχίζουν να γεννούν αυγά και κάθονται να τα βράσουν. 3-4 βδομάδες μετά τη γέννηση τους τα πουλάκια ήδη είναι εντελώς αυτοτελή. Μάλιστα σηκώνουν τα φτερά τους, για να φαίνονται μεγαλύτερα και να εκφοβίσουν κάποιο αρπακτικό.
Όταν ο καλοκαιρινός ήλιος λιώσει οριστικά το χιόνι, οι αχανείς εκτάσεις της τούνδρας στολίζονται με όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου - στο νησί φυτρώνουν πάνω από 400 είδη φυτών, ένα μέρος των οποίων είναι ενδημικά. Ο αέρας γεμίζει από πυκνό φυτικό άρωμα.
Στα τέλη Ιουνίου τα θαλάσσια πουλιά εκκολάπτουν τα πουλάκια τους. Όλες οι προεξοχές των κρεμαστών βράχων γεμίζουν από πουλιά.

Τον Ιούνιο ανάμεσα στους συνηθισμένους ήχους της τούνδρας ακούγεται ο βόμβος του ζουζουνιού. Αρχίζει η περίοδος του κυνηγιού των πολικών αλεπούδων που ζουν στην περιοχή - αρχίζουν να κλέβουν τα αυγά των πουλιών και να τα κρύβουν στους κρυψώνες τους. Και μετά ακολουθούν τα ίχνη και αρπάζουν το θήραμα η μιά από την άλλη.
Το Σεπτέμβριο οι οδόβαινοι σχηματίζουν ξαπλωταριές στην παραλία του νησιού, συσσωρεύοντας δυνάμεις για την περαιτέρω μετανάστευση. Όμως όταν οι πολικές αρκούδες επιστρέφουν, στο νησί αρχίζει ο πανικός.
Τις τελευταίες ημέρες του Οκτωβρίου ο καιρός καθίσταται όλο και πιό κρύος. Πέφτει το πρώτο χιόνι και το νησί και πάλι βυθίζεται στη χειμερινή νάρκη ως την επόμενη άνοιξη.



Δευτέρα 19 Δεκεμβρίου 2011

Ταξιδεύοντας στη Ρωσία: BΛΑΝΤΙΜΙΡ

Το Βλαντίμιρ είναι η αρχαία πρωτεύουσα της Βόρειoανατολικής Ρωσίας, πόλη, γνωστή για την απίστευτη ομορφιά της, με εκκλησίες από λευκόλιθο του 12ου αιώνα. Ακριβώς ο θαυμάσιος Ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου του Βλαντίμιρ έγινε το πρότυπο για τον Καθεδρικό Ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου του μοσχοβίτικου Κρεμλίνου.



Η πόλη του Βλαντίμιρ ιδρύθηκε από τον πρίγκιπα Βλαντίμιρ Μονομάχ το 1108. Η πραγματική ακμή της πόλης άρχισε κατά τη βασιλεία του εγγονού του, Αντρέι Μπογκολιούμπσκι, ο οποίος την έκανε το 1157 πρωτεύουσα του πριγκιπάτου του.

Ο Αντρέι Μπογκολιούμπσκι ξεκίνησε με την οικοδόμηση του Καθεδρικού Ναού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου σε έναν απόκρημνο βράχο του ποταμού Κλιάσμα. Ο Ναός έπρεπε να συμβολίζει τη δύναμη και το ανείπωτο πλούτο της αρχοντικής εξουσίας. Όπως αναφέρεται στο χρονικό, ο Μπογκολιούμπσκι δαπάνησε για το Ναό το 1/10 της περιουσίας του.

Για την κατασκευή του Ναού από λευκό ασβεστόλιθο εκτός από Ρώσους είχαν κληθεί ακόμα και μαστόροι από το Βυζάντιο και τη Ρώμη. Σύμφωνα με τα σχέδια του πρίγκιπα, ο Καθεδρικός Ναός δεν έπρεπε να υστερεί ως προς την πολυτέλειά του από το Ναό του Σολομώντος των Ιεροσολήμων.

Οι πύλες και τα τύμπανα των τρούλων ήταν επικαλυμμένοι με ορείχαλκο. Δημιουργούσαν την εντύπωση των φύλλων χρυσού και τα καλυμμένα με φύλλα χαλκού δάπεδα του Ναού. Οι πόρτες εισόδου ήταν βαμμένες επίσης με χρυσή μπογιά.

Ο μεγαλοπρεπής Ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου ήταν τότε ο κύριος Ναός της Ρωσίας. Στο βωμό του ενθρονίστηκαν πρίγκιπες οι θρυλικοί στρατηλάτες Αλεξάντρ Νέφσκι και Ντμίτρι Ντονσκόι. Δεν είναι τυχαίο ότι ήθελαν να τον καταστρέψουν πολλές φορές. Η πόλη και ο Ναός υπέστησαν ιδιαίτερα μεγάλες καταστροφές κατά τη διάρκεια του ζυγού των Μογγόλων-Τατάρων που κράτησε για τρεις αιώνες από το XIII έως XV αιώνα. Η σκηνή της καταστροφής του Καθεδρικού Ναού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου παρουσιάστηκε στην ταινία Αντρέι Ρουμπλιώφ του εξαίρετου σκηνοθέτη Αντρέι Ταρκόφσκι.

Ο Καθεδρικός Ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο Βλαντίμιρ ζωγραφίστηκε από τον παγκοσμίου φήμης αγιογράφο Αντρέι Ρουμπλιώφ και τον συνάδελφό του Δανιήλ Τσιόρνι. Απ’ αυτές τις τοιχογραφίες διατηρήθηκαν ως τις μέρες μας μόνο μερικά τεμάχια και συγκεκριμένα, από τη μεγάλη σύνθεση «Τελική Κρίση».

Ιδιαίτερα μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζει η Νεκρόπολη του Καθεδρικού Ναού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, που βρίσκεται στη στοά του. Εδώ έχουν θαφτεί ο ίδιος ο Αντρέι Μπογκολιούμπσκι και ο αδελφός του - Βσέβολοντ - Μεγάλη Φωλιά.

Ο Καθεδρικός Ναός της Κοιμήσες της Θεοτόκου έχει εγγραφεί στον κατάλογο της Παγκόσμιας Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ. Επί του παρόντος, ο Ναός υπάγεται στην από κοινού δικαιοδοσία της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και του Μουσείου - διατηρητέου μνημείου Βλαντίμιρ-Σούζνταλ. Εδώ τελούνται τακτικά θείες λειτουργίες και τον υπόλοιπο χρόνο είναι ανοιχτός για τους επισκέπτες.

Δίπλα από τον Ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου βρίσκεται ένα άλλο αρχιτεκτονικό αριστούργημα του λευκόλιθου κράτους των Ρως. Γίνεται λόγος για το Ναό του Αγίου Δημητρίου, που χτίστηκε από τον Βσέβολοντ -Μεγάλη Φωλιά στα τέλη του XII αιώνα. Ο Βσέβολοντ, ο οποίος βαπτίστηκε με το όνομα Ντμίτρι, τον έχτισε προς τιμή του επουράνιου προστάτη του - του Αγίου Δημητρίου, του Σαλονικιού.

Ο Ναός του Αγίου Δημητρίου χτιζόταν για πρώτη φορά μόνο από Ρώσους μαστόρους, χωρίς τη βοήθεια των ξένων. Χτιζόταν σαν αυλικός Ναός και ήταν συνδεδεμένος μέσω των πύργων σκαλοπατιών με το προγκιπικό παλάτι.

Μονοκέφαλος, με τέσσερις πυλώνες ο Ναός υστερεί ως προς το μέγεθος του από τον γείτονά του – τον Καθεδρικό Ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, αλλά είναι εξίσου διάσημος χάρη στη λευκή λιθοτεχνία του. Οι τοίχοι του είναι διακοσμημένοι με εκατοντάδες ανάγλυφα όπου είναι απεικονισμένοι Ορθόδοξοι΄Αγιοι και διάφορα μυστικιστικά ζώα και σπάνια φυτά.

Ένα άλλο αξιοθέατο του Βλαντίμιρ - είναι η Χρυσή Πύλη του, που χτίστηκε στα μέσα του 12ου αιώνα επίσης από τον Αντρέι Μπογκολιούμπσκι.

Στα χρονικά αναφέρεται ότι η Πύλη είναι καλυμμένη με φύλλα επιχρυσωμένου χαλκού, που λάμπουν φανταχτερά κάτω από τον ήλιο, πελαγώνοντας κυριολεκτικά τη φαντασία των συγχρόνων της. Στην Πύλη κετέληγαν αναχώματα - η πόλη ήταν καλά οχυρωμένη.

Εγκαταλείποντας το Βλαντίμιρ μπορείτε να συνεχίσετε το ταξίδι σας στην κοντινή πόλη-μνημείο Σούζνταλ και να θαυμάσετε την γνωστή σε όλο τον κόσμο εκκλησία της Σκέπης της Υπεραγίας Θεοτόκου στο Νέρλ.
πηγή